Oproep voor actie Peter-Holvoet Hanssen

Kortelings bericht via een vriend in mijn mailbox van Peter-Holvoet Hanssen, ge weet wel, de Antwerpse stadsdichter voor de komende twee jaren. Het spreekt voor zich dat u onderstaand bericht leest en vervolgens massaal reageert!

"Ahoy, fantastisch! Vandaag ben ik weer (letterlijk:) on the road met de licht mentaal 'gehandicapte' maar zeer poëtische kunstenaars Kenny Callens & Co van het project 'Vrijbus'; we observeren d'Antwerpenaren en zijn op zoek naar warme woorden (Kenny), pikante woorden (Pieter was onder den indruk van het Schipperskwartier).

Vandaag (16/01/2010) zitten we in Deurne, misschien geraken we wel (kleieieieiein kanske) in de Jezuiet. Zoudt ge in ieder geval geen oproep willen doen om vrijdagnamiddag (Meir) 22/1 of zaterdagnamiddag 23/1 (Groenplaats) naar onze poëziebus te komen en woorden en verzen (die we mogen gebruiken) aan te brengen (we hebben er nog véél nodig) die we tot gedichten kunnen kneden voor onze Woordenkraam op Gedichtendag?

Spread the word! En een fonkelende bijeenkomst strax!

KEEP THE GOOD WORK GOIN'

Peter"

Peter-Holvoet Hanssen en Herman J. Claeys, Conscienceplein, 16/12/2009

Als dat geen mensen met een dichterlijk hart of anders dichters met een menselijk hart zijn...

Over het dichtersschap

Het is toch wat met het dichtersschap. Om zoveel mogelijk de vinger aan de pols te houden, vindt Vlinderman het nodig om zoveel als mogelijk zijn neus aan het venster van het bestaan te steken. Dat betekent dat er veel dient gelezen, veel gevolgd, veel opgenomen, om er vervolgens in poëtische verzen een interpretatie aan te geven, inhoud ook, die voor de dichter in hem belangrijk genoeg is om hem te ventileren.

Waar veel poëzie vooral om de vorm lijkt te gaan - staat dit woord hier wel goed, klinkt dat wel een beetje zoals het zou moeten klinken, ligt de rijm wel juist - is het in mijn geval vooral de onderliggende boodschap die telt. Dat het dan een beetje klinkt met de klank, dat is meegenomen, omdat ik mijn werk heel graag voor het publiek (u dus) op een podium breng, maar een conditio sine qua non is het niet. En als ik dergelijk gedicht dan ergens op een site post, dan krijg ik daar wel eens reacties op. Ik hou wel van feedback, al heb ik ondertussen mijn eigen richtlijnen in het schrijven uitgewerkt, dus gebruik ik FB enkel als ze in dat straatje passen. Misschien dat ik wel moet oppassen om niet te verstarren, vast te roesten, in mijn eigen tunnelvisie'tje (al zal mijn eega mij daar wel voor behoeden, God behoede haar voor al het onheil dat in de wereld rondwaart!)

Zo, even een kleine mijmering over mijn hobby, mijn stukje doel in dit leven. Vlinderman groet iedereen op deze zonnige zondag en wenst dat de komende werkweek een fijne moge worden voor iedereen. Voor je het weet, zitten we met z'n allen immers weer in de eindejaarsperiode en de daarbijhorende deadlines en afsluitingen...

over dichters en andere onzin

Het is me weer maar eens opgevallen, hoeveel nijd en afgunst er kunnen heersen tussen dichters onderling. Niet altijd gefundeerd op objectieve feiten, maar meer iets van net achter het vel. Er zijn exemplaren bij die, mochten ze het kunnen, de andere en dus vijandige dichter letterlijk het lot van een openbare steniging laten ondergaan, om daarna hun grote gelijk van de daken te debiteren. Waaruit dat grote gelijk dan zou moeten bestaan, dat is een paar andere mouwen. En gelukkig zal het ook nooit zover komen. Iedere dichter bekijkt immers de wereld door de ogen die hij of zij in het hoofd heeft hangen en verwoordt van daaruit wat is opgevallen. Liefst in een poëtische vers of drie, om maar een voorbeeld te noemen.

Voorbeelden van dergelijke dichters ga ik u besparen, maar dat ze bestaan, dat zult u moeten proberen op mijn woord te geloven. Omdat ik er al mee in aanraking gekomen ben, omdat er nogal wat stevig invliegen om Bibi als een onwaarschijnlijke idioot af te schilderen, omdat hij niet 'waarachtig' zou zijn. Omdat zij degenen zijn die vinden dat je je eerst moet wentelen in de diepste krochten van ziel en aards bestaan, vooraleer je je daar over mag uitspreken. Ziet u al voor u de verbazing op het gelaat van mensen, als je durft stellen dat deze dichter wérkt? Ik vind het onwaarschijnlijk dat zoiets een afbreuk zou doen aan mijn (al dan niet, dat laat ik in het midden) poëtische bijdragen! Een échte dichter moet dus werkloos zijn (een erkenning als invalide om wat voor reden dan ook is trouwens eveneens acceptabel voor de dichtersstatus), moet kunnen schrijven/dichten in onbegrijpelijke frasen of ontiegelijk lang kunnen dralen in de wereld der bestudeerde stilstanden (wat dat ook moge betekenen), moet lak hebben aan het volk dat hem ondersteunt, er sjofel bij lopen en oh ja, voor ik het vergeet, moet kunnen bogen op een verslaving of twee, drie, om u tegen te zeggen. Als kers op de taart moet de vrij-gezellige dichter uiteraard, en wie durft dat nu tegen te spreken, een onwaarschijnlijke slag van de molen gekregen hebben, om zo te kunnen komen tot al even onwaarschijnlijke ideeën, die hem dan weer in staat stellen tot het neerkwakken van de meest (ver)gezochte stellingen.

Deze dichter hier is echter anders. Het is maar dat u het weet.

ietwat verhuld

hij dacht al
een beetje koud
deze zomer, wie wil er
een klein beetje stoken

ligt hij op zijn wenken bediend
gaar te staren naar het narrige
van groot en klein en middelmatig
vingers zomaar door de snor
een Antwerpse met resten
van de Laatste Maaltijd

verstopt

hij zwijgt uiteraard
omdat hij zwijgen moet
anders zou er te veel
te vroeg, te laat dan ook
en wie wil dat in een land
waar gevraagd wordt naar
mensen, wie vertrouwt ze nog?

Frans V. aka François Papillon-Mâle