Nogal wat mensen hebben zo omtrent de jaarwisseling nogal de mond vol over goede voornemens. Vlinderman uiteraard ook, maar hij ziet ook een andere vorm ervan: nanemens. Waarover die zoal kunnen gaan, heb ik trachten te verwoorden in onderstaand gedicht. Gelijk ook mijn bijdrage deze zondag op deze dagelijkse blog.
het is allemaal voor op een andere dag als hij eens tijd vindt maar dus niet vandaag want hij moet nog rennen heelder tanden bijsteken boven zichzelf uitgroeien om gedaan te krijgen wat hij allemaal wil
hij plant ondertussen het geheim van de tijd te ontsluiten om haar te begrijpen dit jaar zal hij nog meer dan vorig een nieuwe man zijn omdat soms dromen uitkomen van samen op weg gaan en alles zomaar delen
De man mag wat meer voor het voetlicht geplaatst worden, vindt Vlinderman. Daarom waarschijnlijk zijn onwaarschijnlijke reeks man-gedichten. Bon, hier is er nog eentje, om u alvast voor te bereiden op jaarsovergangen in mindere omstandigheden ;-)=
liefhebberman
kronkelvingers in zijn rug prikken onderhuidse beelden van gehoest en stramme leden voor welzeker een dag of zeven of voorwaar een hele week
vermoedt hij sloom vermoeid dat het avondfeest gepland best wel anders kan passeren met een verraderlijke neus die vandaag toch anders loopt
dus beproeft hij het oud recept niet bevreesd voor zware katers van de heet gekruide grog maal twee en de welgevulde warme kruik alleen heil de nacht die raad zal brengen
hij is een echte liefhebber van kromme generatietrucjes en andere loze middeltjes maar zal er toch wel staan bij het jaarlijks blij gespring
Vandaag verjaart de broer van Vlinderman, dus gaat Vlinderman strakjes met veel plezier eens kijken aan welke toog mijnheer zijn laatste herdenking van tram drie gaat vieren, maar eerst kom ik u bezoekende hier nog wat achterna laten. Het is niet helemaal een favoriet van me, maar toch, het heeft volgens mij genoeg in zich om gelezen te mogen worden...
het is windstil aan de wal gebeurt niets geen halm roert zich ook de onbehouwen mond houdt het bij stijf gesloten
in de verte varen ze de schepen vol emoties voorbij en hij voelt een krop in de maandenlang gesnoerde keel vol opgedroogde zieleroerselen
of iemand het nog aandurft diep met hem in zee te gaan wie neemt de flakkerende fakkel over en steekt zijn ziel in brand kolkt het schuimend door zijn hoofd
hij is op zoek naar de beheerder van de sleutel om zijn slot opnieuw te ontsluiten en zo bruisend leven te brengen en hem te doen daveren op zijn verwaterde grondvesten
wie dan toch durft en kan zich tonen kleren mogen als steeds
Bibi gaat dan vanavond wel voordragen, het schrijven gebeurde eerder thuis of onderweg. Niet veel te makken daarmee, maar bon, we gooien hier nog maar eens een oudje op de digitale stoep...
Morgen komt een fotografe een foto'ke nemen van Vlinderman, vandaag blijkt hij gewoon noest aan het werk om De Muzeval morgen zowel als volgende maand in alle rust en peis en vree te laten verlopen. Toen besloop hem de gewillige goesting om eens een ander oudje op de internetter los te laten, gewoon om eens te zien of die er klaar voor is. Bij deze ;-)=
zijn spiedende blik met getuite lippen duister en licht tegelijk terwijl het water hem onbedaarlijk in de mond stroomt typeert een zoekend man verloren in een straatje waar aan het einde de roem in een steegje verscholen wacht
pijnigt hij zijn arme hoofd waar een schattenkaart zegt dat het voor waar is en bijna bijna bereikt hij zijn doel als de beelden hem bestormen van zijn sokken blazen en dan weer steels verdwijnen met de droeve westenwind
hij was er bijna bij zijn dichtorgasme bleef zonder pen een onbeschreven verlies
Poëten en liefdesgedichten, het is een cliché zo oud als je grootje en dan nog eentje waar Vlinderman zich graag verre van probeerde te houden. Toch zijn er hier en daar sporen terug te vinden in het Vlinderarchief van dichterlijke uitlatingen over De Liefde. Of het gebrek eraan, dat zijn dan nog de meest frequente. Vandaag, aan de vooravond van het Antwerpse referendum aangaande Lange Wapper, waar de kranten momenteel niet meer weten welk standpunt eerst te belichten, neem ik u graag mee naar de toenmalige Vlinderman, zoveel jaren terug, zonder zijn Nip aan zijn zij en wat hij er toen van dacht/voelde/vond...
Erika De Stercke schrijft al een aantal jaren gedichten. Daarbij geeft het vinden van het juiste woord in een zin pas echt en dan ook bijzonder veel voldoening en plezier. Dat ontbrekend woord kan haar dagenlang zoet houden.
Erika De Stercke
Haar gedichten gaan over alledaagse dingen, gebeurtenissen. Ze hoort een verhaal of pikt ideeën van vrienden op, die dan beginnen een eigen vervormd leven te leiden. Spontaan ontspint er zich dan een gedicht in haar gedachten... aan verbeelding dus geen gebrek!
Bron: Erika De Stercke Bewerking: Frans Vlinderman
Het eerste weekendje oktober zit er ook alweer op, dus in principe is nu iedere student terug - of eindelijk - aan het studiewerk. Dat brengt mij ertoe om versgewijs te berichten over een avondstudent, die ik een viertal jaren geleden verpakte in onderstaand gedicht. Nu zou ik dat waarschijnlijk anders omschrijven, maar eerder dan dit nu te doen, zal ik een ander gedicht schrijven. Misschien geef ik het dan wel de titel avondstudent 2 mee ;-)=
Wie wil deelnemen aan een wedstrijd, kan HIER altijd eens een kijkje gaan nemen. Meer verklap ik niet, behalve dat het een keuze inhoudt, verbonden aan 18 oktober 2009 voor alle Antwerpenaren en bij uitbreiding ook enkele niet Antwerpse Vlamingen... Anyway, Vlinderman houdt het deze zondag rustig en laat één van zijn dichtsels maar verder het blogwerk opknappen en gelijk ook de poëtische noden van sommige van mijn bezoekers te alhier lenigen. Geniet nog van de rest van het weekend, want het begint alweer te korten en de week die komt kan ook voor u een belangrijke zijn...
Vlinderman en zijn Nip zitten stikkapot na een dagje Efteling voor neefje Sander en nichtje Thyne ter ere van hun eerste communie ergens in het voorjaar. Niet dat het lastige familietelgen waren, integendeel, je had er geen broertje dood aan zolang je de teugels niet te lang vierde, maar het blijven wel lange uren ononderbroken gefocust zijn. Aan alle ouders: chapeau, jullie verdienen stuk voor stuk per kind dat zo knap wordt opgebracht een standbeeld! Veel gelachen, veel genoten, veel foto's ook, maar wie Vlinderman en foto's in één zin uitspreekt, weet dat hij het best binnenkort alvast zijn licht eens opsteekt bij eega Nip... Allez, als toegift toch al een drietal pics...
De Eftelingse Holle Bolle Gijs met Thyne & Sander
Tante Nip met Thyne & Sander & suikerspinduo
Nonkel Vlinderman met Sander & Thyne & ijsjesduo
rondjesman
er valt niets meer te zeggen het doek is eindelijk weg gevallen over een periode van verlangen en nog meer het is dan toch voorbij
hij klimt niet meer in bomen op zoek naar zachte takken waar hij wiebelend kon lachen met de angst in haar blikken waarmee zij hem weer grondwaarts riep
ook schaaft hij geen knieën meer die zij dan moet verzorgen sussen met een kopje choco lekker warm en het velletje alweer bijna genezen
de jaren zijn voorbijgegaan en ineens staat hij daar een man vol jongensdromen en wie weet kan hij dan nu haar ook eens in de rondte rijden
Moe van het enerverende gehakketak over het referendum over De Lange Wapper op 18 oktober aanstaande komt Vlinderman tot rust in zijn stapeltje gedichten. We bevinden ons momenteel in het jaar 2005, 2006 wenkt al aan de witte einder, maar Bibi zat toen blijkbaar met zijn hoofd ergens in Indië, waar de fakirs onverstoorbaar het toestromende publiek van repliek dienen met hun soms aparte concentratieoefeningen... Vandaar uw onderstaand poëtisch moment om even mee op bezoek te kunnen.
het breien iets voor oma steekt hij de naalden één voor één met een lach door zijn wangen die er schijnbaar daarvoor hangen en weigert dan te bloeden
met een druk op de knop bereikt hij niets zonder batterijen in het apparaat maar hij denkt aan zijn hart welk geklop gestaag vertraagt tot niets meer te beleven valt en hij levend gestorven lijkt
hij is fakirman en wandelt op blote voeten soms ook al eens de handen over de sintels van de barbecue wat dan sist is niet zijn vlees maar de ingehouden adem van lekgeprikte toeristengapers
hij is een straffe gast in het huis van straffe kost wat hem niet gegeven wordt omdat hij leeft van liefde en af en toe wat water
De titel van onderstaand gedicht, meenemerman, lijkt te wijzen op een man die wil meenemen, maar feitelijk is het juist het tegenovergestelde: de man wil meegenomen worden. Van al die mannen die hier al de revue gepasseerd zijn in poëtische context, lijkt me dit de meest controversiële, net omwille van die tegenspraak tussen titel en werk. En toch zal Vlinderman daar ooit een reden voor gehad hebben, om het zo te verwoorden, maar helaas, de tijd heeft het geheugen gewist daaromtrent. En vermits Vlinderman inzicht wil hebben bij het aanbrengen van verbeteringen en/of wijzigingen, blijft het staan. Het leest trouwens lekker verwarrend in volgens Bibi daarom ook een beetje uitnodigend...
Vlinderman baalde vandaag en daarom diept hij een gedicht uit 2005 op over een negeerman. Zoveel verandert er niet op een paar jaren, denkt hij dan, en hoe geschiedenissen zich maar al te graag laten herhalen, een gedachte die hem met droefnis vervult. Altijd dat streven naar evolueren en dan komt op een goeie of eerder slechte dag dat besef dat het toch niet verandert. Laat er ons niet depri van worden...
Bron afbeelding: KLIK!
negeerman
hij is negeerder van beroep en ook van ruchtloos leven zelfs van vraagbaak voor die antwoorden zoekt over het onderaardse
hij heeft het allemaal gezien in zijn lange levensloopbaan al is hij dan geen carrièreman geweest noch ooit willen zijn sommige verworvenheden komen met de jaren aangewaaid
blijft hij toch weigeren de eerste pas te zetten of die inleiding te doen liever nog is hij pilaar in een massa mensen met glazen die steeds maar weer moeten gevuld
negeert hij niet enkel de wereld hij is de wereld op zichzelf en andere geluiden kent hij ook al niet
Vlinderman is in wezen een simpele man. Hoewel de gedachten nogal eens de neiging vertonen af te drijven en uit/in te weiden over dieperliggende thema's, ligt de focus vooral op hoe dit leven op een eerder comfortabele wijze tot een goed einde te brengen. En dat dergelijk einde er ligt aan te komen, lag al besloten in het feit dat er een begin aan gekomen is, zoveel jaren terug. Al wat afwijkt van dat simpel streven naar eenvoud, vormt sowieso een belasting op wat heet het dagdagelijks geluksgevoel van betrokkene. Na een kleine decade van tumultueus ontkennen van deze simpele richtlijn slaagt Bibi er meer en meer in ongecompliceerd zijn pad te zoeken in dit ondermaanse. Nip aan zijn zijde is daarbij van uitermate tel, maar bon, de zaken zijn zoals ze zijn.
Vanwaar deze intro? Wel, we zitten op 18 oktober met een volksraadpleging - referendum, zo u wil - over de Antwerpse Oosterweelverbinding van BAM op de agenda en de betrokken partijen zitten niet stil met stilaan alle nieuws te overheersen met de verduidelijking van hun eigen al dan niet terechte standpunten terzake. Een beetje duiding, daar houdt uw Vlinderman heus wel van, maar dat het hier over een bijzonder complex kluwen van belangen gaat, staat voor mij als een paal boven water. Economie, ecologie, demografie, ruimtelijke ordening, volksgezondheid, mobiliteit, ... Vlinderman is geen ingenieur, maar zal zich adviserend mogen uitspreken over ingenieur-gerelateerde materie. Vlinderman is ook geen expert over volksgezondheid, maar zal zich adviserend mogen uitspreken over thema's die daarover handelen. Geen expert ook op het vlak van mobiliteit, maar wederom adviserend terzake. Het gaat trouwens maar door, artikel na artikel, van deze of gene hand, om deze onwetende te overtuigen van het eigen gelijk.
In het verleden heb ik me al enige malen uitgesproken voor de Lange Wapper, het viaduct dat BAM voorstaat en dat het historisch gegroeide verkeersinfarct in en rond Antwerpen zal oplossen. Uiteraard als de onwetende, die ik tot nader order blijf - en hoogstwaarschijnlijk zal blijven, samen met vele honderdduizenden anderen. Ook nu, na die lawine aan argumenten pro en contra die me per mail, web, krant, radio en noem maar op blijft bestoken, blijf ik pro Lange Wapper. Is het tegen beter weten in? Vlinderman weet het niet. Simpel, omdat hij een onwetende blijft. Ontiegelijk veel mensen met een diploma tegen hun muur, waar ik maar simpel van te dromen heb, hebben immers hun huiswerk in volgens mij eer en geweten gemaakt en wie zou ik dan zijn om daaraan te twijfelen met mijn quasi lege muur?
Feit blijft dat Vlinderman zo een Lange Wapper bijzonder fraai blijft vinden als uithangbord van en voor Antwerpen. En Antwerpen, daar begint het en eindigt het mee voor Bibi. Laat dus maar komen, die Lange Zwalper, en we zullen daarna wel zien. Mocht het blijken een verkeerde keuze te zijn voor dit project, dan slaan we gewoon later een andere weg in - zou trouwens goed zijn voor de tewerkstelling. De arme Egyptenaar die vroeger klaagde over het gebrek aan zonlicht omdat er een piramide naast zijn deur werd gebouwd, zal het toch ook wel overleefd hebben, nietwaar? Tot ook zijn einde zich moet hebben aangediend. En eerlijk, ik hoor hem nu niet meer klagen. Ik zie zelfs een land floreren van de toevloed aan toeristen...
Vlinderman groet u simpel en tot morgen, na alweer een nachtje nieuwe inzichten brengende slaap.
Niet veel nieuws te rapen en dus ook niet de moeite van het vermelden waard, dus gaan we nog maar eens aan de poëzie. Deze dateert al van aan het begin van mijn 'vrijage' met Nip en ze lijkt me toch indruk gemaakt te hebben, toen... Wandel gerust weer even mee met één van mijn talloze mannen ;-)=
deurenman
hij loopt ze plat door heel de stad de deuren en de poorten hemelbogen en gewelven maakt hij overal en bovenal altijd een beetje mensentijd voor zijn entree met stijl
waarbij hij heel gewoon van buiten naar binnen schrijdt zijn naam in boeken schrijft waar vooraan het woordje gasten lonkt en van binnen weer naar buiten glijdt
behalve in de nacht waar hij spaarzaam is met zijn bezoek ontvangt hij graag zijn schone in zijn eigen vlindertuin die deur staat altijd open voor haar sleutelloze minnehart
Er loopt in Vlaanderen momenteel een grootse campagne om Vlamingen en andere inwonenden op te roepen om bloed te gaan geven voor zij die het later nodig mochten hebben. In zijn mini-archief vond Vlinderman nog een donorman-gedicht (gedacht?), dat misschien mee kan helpen...
De oogst van jaren schrijven is groot, beseft Vlinderman ineens. Zoveel impressies, in verzen gegoten om te bewaren voor later en dan terug te herlezen. En soms zit daar zowaar een poging tot inbreng van poëtische technieken tussen. We kunnen er eens om lachen, zovele jaren later, maar het brengt ook wat nostalgie mee, die ik best wil delen met de toevallige passant hier op de blog of op Facebook of op Hyves, waar mijn dagelijkse blogbijdrage ook verschijnt. Ga je nog even met me mee, een beetje vlinderen in het hier en nu met de indrukken van vijf jaar terug?
Nip & Vlinderman, 4 jaar terug in de tijd...
vlinderleven
almaar het geluk najagen onwennige droom van zovelen zal nooit waarachtig behagen maar uiteindelijk vervelen
als het leven voorbij gegleden het hart rekenschap komt vragen of je ooit echt de liefde hebt beleden of is het gebleven bij oeverloos klagen
zo ongemeen te laat zal het dan zijn op sommige stappen valt niet terug te keren hakt men liever vandaag door het venijn dan morgen op gisteren te hoeven zweren
het leven een ernstig feest blijft men bij eigen leest zoals vlinders die moeten stijgen mooie momenten aaneenrijgen
en blij zijn met elke nieuwe dag altijd en overal, ook vandaag en alle andere prachtige dagen waarop elk leven zich kan schragen
Zo heel af en toe noteert Vlinderman een stukje poëzie, om er later wat mee aan te vangen. Doorgaans schrijf ik immers mijn gedichten zoals ze zich aan mij presenteren, maar die stukjes, die lijken me dan zo onaf en bewerkbaar, dat ik ze titelloos noteer in mijn 'kladschrift', hetzij op papier, hetzij op mijn digitale kladblok. Echter, bij die stukjes die zo heel af en toe op die manier neergeschreven worden, zit er nog meer heel af en toe eentje bij, dat zich niet meer wil laten veranderen. Enkel een titel toevoegen, om het later terug te kunnen vinden, meer doe ik daar dan niet mee. Gebeurt zo eens om de duizend gedichten, dus echt wel zeldzaam. Het onderstaande is er een voorbeeld van, zij het toch in ietwat bewerkte vorm - het onderwerp is van ik naar hij gegaan. Ik draag het in ieder geval op aan Britt en Yoeri, die wel zullen weten waarom ;-)=
Britt & Nip ergens in 2007
Vlinderman & Yoeri ergens in datzelfde 2007
zo zij
zij en zij alleen niet alleen hier en nu maar zo vaak zo overal
en dan nog droomt hij omdat hij er niet genoeg van zwijmelen, het werkwoord dat nooit op hem sloeg slaat de verstomming toe telkens weer zij
Vlinderman is een beetje aan het bekomen. Om 16u30 werd ik immers verwacht bij de bedrijfsarts om nog eens nagekeken te worden en van die dingen, kwestie dat den baas weet dat hij nog wat kan vertrouwen op zijn medewerker(s). Om de zoveel jaar gebeurt dat trouwens, dus niets speciaals aan het handje. Bibi meldde zich om 16u29 stipt aan en kreeg gelijk een vragenlijst in zijn handen geduwd. Netjes ingevuld, die hap, waarna ik nog wat ogentesting mocht ondergaan bij wat ik vermoed een doktersassistente, al kan ik me altijd miskeken hebben. Alles bleek in ieder geval in orde te zijn en vervolgens mocht ik naar een rood hokje, waar alle kledij eraf moest, op mijn slip en hemd na. De dokter zou mij daar wel komen halen als ie klaar was met degene waar hij dan mee bezig was.
Daar zat Vlinderman dus, halfnaakt, met zijn blote voeten stevig op de koele vloer, zijn krant wat te lezen. Op de achtergrond speelde radio één en verder was er niet veel om me zorgen over te maken. Tot ik het nieuws van 17u00 te verwerken kreeg. Die vorige te onderzoeken werknemer neemt toch wel heel veel tijd in beslag, de gedachte passeerde tussen de concentratie om het nieuws op de radio te volgen en de krantenpagina verder uit te lezen. De minuten bleven zich echter opstapelen, tot Vlinderman het vage vermoeden begon te krijgen dat er iemand gewoon vergeten was...
Dan maar die broek terug aangetrokken en de deur open om dan vast te stellen dat er van een doktersassistente niet veel te bespeuren viel en van een dokter nog veel minder. Verderop in de gang echter wel een schoonmaakster, die bij het zien van deze verschijning op blote voeten en licht openstaande gulp - die had ik niet gesloten - verbaasd aanhoorde hoe hij haar meldde dat hij dacht vergeten te zijn. Vermits zij reeds die goeie vergeetachtige ergens op een hogere etage van het gebouw had gezien, bevestigde ze mijn vermoeden. Met een onwaarschijnlijke snelheid verdween ze vervolgens door een matglazen deur om hem voor mij te gaan opsnorren. Wat uiteindelijk dus niets opleverde, want hij had het pand gewoonweg al helemaal verlaten. Ze heeft het echter wel zo geregeld dat een andere dokter het zou overnemen, zodra die klaar was met een zwangere patiënte.
Soit, morgen telt Vlinderman welgeteld 45 minuten bij zijn overuren op, want het was 17u46 toen ik eindelijk kon vertrekken. Oh ja, voor ik het vergeet, Bibi is gezond en wel bevonden en mag blijven doorgaan ;-)=
Wegens kleuterachtig gedrag van een enkele 'volwassene' worden alle reacties gecontroleerd op inhoud, alvorens geplaatst te worden. Anonieme reacties, daar is een mens feitelijk niets mee, dus die worden niet altijd geplaatst. Gewoon even (onder)tekenen, dus.
Loesje dus ook (bron afbeelding: KLIK!)
