ongeloof

Elke dag leest uw Vlinderman zijn krant. En af en toe vindt hij het nodig u daarover te berichten op deze blog. Ook vandaag stond er weer het één en ander in dat bewuste en onbewuste gedachtegangen ontlokte, maar de krant zelf is op dit blogmoment niet meer voor handen. Verloren gelegd, al dan niet bewust. Het betreffende artikel ging over een vrouw in Amerika, 23 jaar oud, die snakte naar een baby. Haar verlangen was zo groot, dat ze het moederlicht in de ogen van een hoogzwangere vrouw niet gunde. Gebukt onder de grootste last van normvervaging dacht het mens waarschijnlijk iets in de aard van 'dat is mijn baby', waarna ze die aanstaande moeder beroofde van het leven en er haar eigenste kind uit SNEED. Sommige dichters verwoorden dit als 'een mens moet ook wat', maar voor mij is dit er dus ferm over. Van nature uit ben ik geen doemdenker, maar het begint toch gortig te worden. Als een schrijver zoiets als drama opvoert in zijn fictieverhaal, wordt hij tien tegen één versleten voor surrealistische fantast, die van schrijven geen kaas gegeten heeft.

Geef het toe: terwijl we met zijn allen aan liefdadigheid doen, loopt er een stelletje losgeslagen idioten rond op onze wereldbol, die compleet van de pot gerukte daden stellen zoals u en ik dagverse groentjes in onze favoriete warenhuisketen gaan halen. Vergeten we daarbij correct te parkeren, is de kans groter dat u en ik een boete in onze bus (of onder de ruitenwisser) aantreffen, dan dat dergelijk schorriemorrie kan rekenen op even veel onverbiddelijkheid bij het systeem dat 'rechtsgang' heet. Het is immers nog niet zo heel lang dat er zoiets als slachtofferhulp in het leven is geroepen, en nog minder lang gelden dat slachtoffers van Stekeblinde Vrouwe Justitia zowaar wat meer (inzage)rechten kregen. Maten en gewichten, daarover moet ik u absoluut ooit eens berichten, kan een heel boek worden, maar komaan. Een man of vrouw die (bewezen) zware misdrijven op zijn of haar kerfstok heeft staan, moeten die - minderheidsgroep gewijs - meer rechten hebben dan de - getormenteerde - meerderheid? Gaan we daarbij niet collectief voorbij aan het even- en rechtsredigheidgevoel van Jan Modaal, die amper een wiel schuin mag parkeren? Nou??

Misschien moet ik maar stoppen met de krant te lezen. Er staat toch niet al te veel zinnigs in.

Verjaardag + gedicht

We zijn er vroeg bij vandaag. Dat moest ook wel, want Nipje moest en zou vandaag van mij een ontbijt op bed krijgen. Beetje geïmproviseerd allemaal, maar het is wel gelukt. Dingen om daarbij te onthouden: we moeten ons een dienblad aanschaffen dat daarbij kan helpen (een ovenschaal lukt nog net, maar of het praktisch is?), een eitje zachtgekookt na drie minuten bevat nog nét dat beetje snot teveel, dat moeten er dus vier worden later, ochtendmix-thee gaat zonder suikerklontje, ... Algemeen besluit: Nip houdt wel van ontbijt op bed :-)

Gelukkige verjaardag, Nip!

Gisterenavond mijn krant bij Schone Moeder L vergeten. De krant, die me elke dag doorheen de wereld helpt. Sommigen lachen mij uit, als ze weten over welke krant het gaat, en dan lach ik eens minzaam terug met de boodschap dat die toch wel vol mensenleven staat. En wat meer wil een dichter, ook al gaat het dan over een hobby-internetdichter, nog hebben? Drie pagina's volstaan om me de pen (het klavier) te laten opnemen, al zijn de indrukken die ik opdoe gewoon door me van en naar het werk te begeven ook niet te versmaden... Affin, een krantendichtsel vandaag op deze (voorlopig nog) zonnige zondag.

krantenlezer

hij leest zijn kraakverse krant
de ronkende koppen door ogen
die willen weten van waarom
en of het wel waar kan zijn
elke dag opnieuw die stukken
waarover eindeloos geschreven
om morgen alweer opnieuw
hetzelfde thema herkauwd

in zijn tuin weet hij
het graf van een kat
nog een kat een hond
drie kanarievogels
wat gouden vis ook
zou dat een goed verhaal?

hij doet het zonder kruis
dode dieren en symboliek
er valt niets voor te zeggen
noch te schrijven, geschreven
wordt er al genoeg over mensen
en wat hen bezig hield
voor het drukken begon

hij leest zijn dagen voorbij
vult zich met andermans lijden
en ongeloof als onderstroom
hoe ongerijmd het allemaal
zo tussen tuin en dagblad

Frans V.

Goed en kwaad + gedicht

Er valt niet veel te melden. Sommige mensen in mijn leven zijn vriendelijk en lief, een enkele andere is dat niet. Een beetje zoals dat in ieders leven zijn gangetje gaat, quoi. In mijn krant vandaag vooral weer veel gezever over een nieuwe krant-vorm en zo (als er geen echt nieuws te rapen valt, dan maak je het zelf, hou wel van dat concept), naast een hoop oude koeien in nog steeds dezelfde grachten. En op het werk, mocht daar een stressbarometer hangen, dat ding was al lang tilt geslagen. Nihil nove sub sole...

slaaf van het geregeld leven

hij loopt over de verschoten loper
van alweer een lang verrekte dag
door dezelfde rechthoeken vormen
van alweer dezelfde talloze deuren
die hij telkens behoedzaam sluit om
de gewoonten niet te laten ontsnappen

tijdens de schijnpauze op de noen
propt hij het eten in zijn wangen
telkens de telefoon hem stoort
staat hij quasi voedselloos
de mensen zonder middagkennis
correct en adequaat te woord

tussen de gekende onbekenden
rept hij zich 's avonds huiswaarts
eten, babbelen, beeldjes kijken
want de nacht wenkt alweer zo snel
dat de rest zal moeten wachten
tot de vrijheid van een weekend
hem vangt met zijn gevuld programma

Frans Vlinderman

Gazettenklap + gedicht

Zo af en toe bijna dagelijks lees ik in de krant wat bij. En dan kom je toch schrijnende toestanden tegen. Neem nu het Belgisch kampioenschap touwtrekken. Nog tot middernacht 10 juli (morgen dus) staat het open in te schrijven met je ploeg om Belgisch kampioen te worden in deze bijzondere discipline. Heel wat anders dan boomstammetjes gooien of vier dagen non-stop jezelf laten opsluiten in een café met enkele vriendjes en vriendinnetjes en een stuk of wat BB-camera's. Eén van dé Belgische bodemeigen activiteiten dreigt dit jaar niet door te zullen kunnen gaan wegens... te weinig inschrijvingen! Stel je voor, en dat terwijl het aantal ingeschreven leden niet verminderd, maar zelfs vermeerderd is. Moet wel Belgisch zijn, deze onlogica valt niet anders te beschrijven. Affin, allen wat vrienden bijeen zoeken, beetje oefenen in de grootste tuin en dan snel inschrijven op hun site.

Ben je niet zo ruw van nature en wil je het liever wat gezelliger houden, dan kan je eens gaan kijken op deze blog. Vlaanderen in de prijzen met een Gents koppel in verwachting van maar liefst twee identieke tweelingen. En nu maar hopen dat die niet in een eigen taaltje beginnen te brabbelen...

En tot slot nog een gedicht - het is ook al zo lang geleden - voor de reislustigen onder ons.

uit het hart

hun tempel in goud
temidden het bruin der bergen
schittering onder loden zon
op haar lokroep tot over de horizon
miljoenen uit hun schulp

ter openbaring hunner wereld
haar ingewanden opengesteld
consumering binnen haar muren
het hoogste goed der net gehuwden
met menig zaad geplengd
voor ‘t eerst op koud plavuis
onder 't oog van niets gezien

't is daar nabij Medina schoon
dat ik haar voor 't laatst ontwaard
mijn blanke hart heb nagelaten
zomaar open voor 't religieus genot

© Frans Vlinderman