Schaduwgevecht

Quasi iedereen - we tellen de wielerkoersfanaten niet mee - zit buiten op een al dan niet geleend terrasje en geniet van de eerste zonnestralen van het jaar om te bekomen van het voorbije winterweer.

Bibi is niet anders, en ook de poezen te alhier zijn vast van plan zich de komende zonnedagen rot te amuseren. Dat levert soms prachtige taferelen op, zoals deze cat-shadow-fight, waarbij Miss Tofi ongegeneerd de strijd aangaat met de schaduw van Miss Tati. Fun op zondag, wat wil een mens nog meer?

Miss Tofi vs Miss Tati

Vrijdagse logjes

Miss Tati en Miss Tofi zijn deze ochtend netjes afgeleverd bij de Dierenkliniek en ondertussen zijn we ze ook weer gaan ophalen. Tussen afleveren en ophalen ligt een noodzakelijke én geëiste sterilisatie - dat wordt contractueel zo vastgelegd bij een adoptie van asielkatten - en nu is het afwachten naar de snelheid waarmee beide skatjes al dan niet gaan recupereren van de ingreep. Wijlen Miss Jackie T hebben we te snel laten rondhobbelen, waardoor die met haar verdwaasde kopje overal tegenaan knalde en voortdurend gewoon omviel de eerste uren. Onze huidige Miss-jes mogen haar dankbaar zijn, want we houden ze voorlopig nog even in hun draagbakje, waar ze rustig aan op hun positieven kunnen komen zonder bijkomende calamiteiten.

Dat was de actua van ons gezinnetje. Of er verder nog nieuws te rapen valt hier? Uiteraard, maar niet meer vandaag. Na een schitterende after-work-party gisteren (foto's niet beschikbaar wegens te compromitterend voor sommigen op deze aardkloot) is er vandaag een jaarlijks weerkerende fuif aan het dansen op mijn agenda, dus moet Bibi zich daar klaar voor gaan maken (oksels scheren, proper ondergoed aan, baardsel trimmen, oorbellen opblinken, schoenen zoeken, enz.) en dat neemt ook nogal wat tijd in beslag. Prettig weekend, jongens en meiden, Vlinderman has lift off!

Gedicht: klein poesgedicht

Komende vrijdag wordt voor Miss Tati en Miss Tofi de laatste van hun luilekkerleventje zoals ze het tot nu toe gekend hebben. We hebben dan namelijk een afspraak gemaakt met onze dierenartsenpraktijk om beide skatten te verlossen van hun neiging om krols te worden - een verplichte voorwaarde toen we hen gingen ophalen uit het dierenasiel én aan te bevelen aan al wie binnen korte termijn niet wil gaan leuren met alweer een nest kittens!

Vlinderman en Nip tellen er niet naar af, noch kijken ze er naar uit, maar toch staat die dag in onze agenda met vette stip genoteerd. De herinnering aan een zwijmelende Miss Jackie T na haar narcose voor dezelfde ingreep staat ons immers nog bijzonder vers voor de geest. Toen was het er eentje, nu zijn het er twee... En hoe weerhoud je in hemelsnaam twee zusterpoesjes ervan elkaar niet te likken waar het jeukt, wat ons bij Miss Jackie T ei zo na niet gelukt is?

Miss Tofi (r) & Miss Tati (l): even rusten

Nu Bibi dat hier zo aan het typen is, denkt hij ook en uiteraard terug aan die rekelse Miss Jackie T, die ons zoveel plezier heeft bezorgd vooraleer ze tot het tegendeel besloot met haar onnavolgbare poezenbrein. En dus duikelt hij iets op dat hij goed drie jaar geleden over haar geschreven heeft. Nostalgie op klein niveau, het moet ook kunnen, temeer daar we haar nog vaak missen in die andere kleine dingetjes.

Miss Jackie T, ook al luilekker toen

klein poesgedicht

een hoopje zwart
te groeien haren
met wat wit ertussenin
kan niet verbergen
welke kleine duivel
zij kan zijn

met kleine klauwen
die onbehouwen klimmen
langs onbeklede benen
om te komen spinnen
dat ze van de pijn niet wist

het spel wordt gespeeld
zoals het haar is geleerd
de eerste slag is raak
de tweede om dat in te zien
maar hoe moet hij dan typen?

Frans V.

Miss Jackie T, Miss Tati & Miss Tofi

Miss Tati en Miss Tofi beginnen zich geweldig deel te laten uitmaken van ons kleine gezinnetje, maar vandaag moest ik toch weer terugdenken aan Miss Jackie T, die ons zo triest moest verlaten na een verkeerd gebruik van ons kipraam. Miss Tofi was namelijk met iets aan het spelen op de zetel, terwijl Vlinderman zijn krant doornam. Bleek dat het om een snorhaar van Miss Jackie T te gaan. Dan spookt er vanalles door dit kattenbaasjes hoofd, herinneringen, zie ik dat beestje hier weer door het appartement jagen met alle energie die ze zo ten toon spreidde.

Miss Jackie T op avontuur in de keuken

Het is weer een blik op het eigen, die dan ook geworpen wordt en waar je even bij stil moet kunnen staan. Naast alle onheilsberichten van de laatste weken kan dit er natuurlijk ook nog wel bij, maar toch. Er zijn grenzen aan wat een mens allemaal aan slecht nieuws kan verwerken, nietwaar? En dan gaat het verder. Staan deze gedachten in verhouding tot wat een jong meisje/jonge vrouw de laatste 18 jaar diende te verduren vooraleer levend en 'wel' teruggevonden te worden na haar kidnapping, mét twee dochters? Behoeft een vernielde Wasiel niet meer van ons medelijden? Gaat de Belgische staat nu wel of niet failliet? Is verdraagzaamheid écht het wapen tegen de Vlaamse verzuring, die mij al meermaals zure oprispingen ontlokt heeft? Zijn er werkelijk antwoorden mogelijk voor eender welke vraag?

Miss Tati (l) en Miss Tofi (r) samen op de zetel

Vlinderman bevindt zich overduidelijk in een semi-filosofische bui, maar besluit bij deze toch te genieten van zijn tweede week verlof. Immers, afgelopen weekend was bijzonder aangenaam, met de opening in Doel van een consulaat namens Ruigoord, met de geslaagde Cultuurmarkt, met een vrouw die haar (wederzijdse) liefde blijft bevestigen, met een gezellige BBQ voor de verjaardag van SM Lenie, met feitelijk zoveel. Miss Jackie T zou het allemaal zo aanhoren, stoïcijns beamen en vervolgens het vel van mijn liefhebbende armen stropen. Miss Tofi doet dat anders. Zij spint op mijn schoot, terwijl Miss Tati op een andere stoel de boel in ogenschouw blijft nemen...

Poezen, dierenartsen en verjaardagen

Miss Tati en Miss Tofi, onze twee gitzwarte nachtraven op vier klauwenhouders elk, zijn vandaag met hun baasjes naar de dierenarts geweest. De meer dan vriendelijke dierenarts deed de nodige onderzoeken, inschrijvingen, inspuitingen en andere pillendraaierij en kwam tot de conclusie dat beiden 1,7 kg wogen en op wat wriemelende wormenbeestjes na heel gezond waren en bijzonder rustig, welgemanierd ook. Bij thuiskomst hebben we dan ook heel even in de zetel nagenoten van elkaar, terwijl de Misses zich terug konden laten gaan in het interieur waar ze ondertussen toch al behoorlijk aan gewend zijn. 't Komt allemaal goed hier, zoveel is zeker.

Vlinderman en Nip hebben daarnaast een heel leuke Hallmarkcard gekregen van Mama Mia, waar we samen eens heel smakelijk en in feite gewoon gelukkig naar hebben gekeken en geluisterd. Over vier dagen vieren we immers ons eerste huwelijksjaartje samen en dat is altijd toch weer een kleine mijlpaal. Feitelijk vieren we dan ook ons eerste lustrum als 'koppel', dus het wordt misschien wel een klein feestje onder ons beidjes... We zien wel, maar het wordt dus hoedanook een feestelijk weekendje.

Voor al wie nu misselijk weggedraaid is van zoveel zeemzoet gedoe, trekt het u niet aan. Bibi deed dat vroeger soms ook en uiteindelijk stelt het gewoon niet zoveel voor. Gewoon uw karreke aan dat van een ander hangen en zien waar de gedeelde rit uiteindelijk eindigt. En eindigen, daar stevenen we allemaal op af. Nip gaf daar zonet nog een klassieke quote weg: 'Vanaf de dag dat we geboren zijn, zijn we aan het sterven, al weten we niet hoelang dat zal duren.' Om maar te zeggen dat een stervende zich doorgaans niet veel aantrekt van wat er verder nog 'te trekken' zou moeten zijn. Dat geldt ook wel een beetje voor de verliefden. Die hebben oog voor elkaar, en verder, ja, is er dan misschien nog iets verder?

Zaterdagse logjes

Over welgeteld vijftien dagen zijn Nip en Vlinderman een jaar getrouwd. Tijd om een balans op te maken, zou je kunnen zeggen, en uiteraard is dat zo. Omdat het echter een eerste oefening betreft, opteert Bibi ervoor om dat voor dit jaar even in de privésfeer te houden. Beschouw dit introductiestukje van mijn blog dus maar als een klein plagerijtje voor de nieuwsgierigen onder u.

Hedenochtend, om negen uur stipt, ging de wekker van uw ondergetekende. Redelijk vroeg, hoor ik u denken, voor op een zaterdag. Klopt, want doorgaans gaat er géén wekker whatsoever af op zaterdag, maar we moesten dan ook naar Juul, de hond waarop we van tijd tot tijd een tijdje dogsitten. We hebben in ieder geval al een stevige wandeling gemaakt met ons drietjes door het Te Boelaarpark en voor één keertje vond Juul geen énkele andere hond interessant genoeg om erachteraan te gaan. Wijlie blij natuurlijk, want houd dat stevig uit de kluiten gewassen beestje maar eens in toom als hij een prooi geroken heeft (vraag maar na bij Nip, die kan er in ieder geval over meespreken).

Juul op wandel met Vlinderman (anno 2007)

Soit, de dag is dus in feite nog redelijk jong naar mijn maatstaven en toch hebben we al heel wat gedaan, want naast dat wandelen en een heel stuk van de krant lezen, zijn we zonet ook nog even naar den Delhaize geweest. Daar valt natuurlijk niet veel soeps over te vertellen, behalve dat we een Swifferset aan een actieprijsje gekocht hebben om de netheidsstrijd met Miss Tofi en Miss Tati aan te gaan.

Zo, met die stralende zon buiten, kan ik nu niet anders dan in peis en vree deze stee even achter me te laten en me te begeven naar andere oorden, waar ik weer voor even onbereikbaar en oh zo zalig dat soms en waar woorden?