grieperig + gedicht

Het heeft lang geduurd, maar dan toch nog een kleine bijdrage. Na zo een lange dag (een stevig half uur eerder begonnen omdat ik nog dringend een brief moest uittypen op het werk in mijn vrije uren daar & meer dan drieënhalf uur langer omdat het mijn beurt was om de eerste maandag van de maand langer te werken voor mijnen werkgever) voel ik me altijd een beetje geradbraakt. En eigenlijk stond ik eergisteren al op met een zere keel en dat voorspelt nooit veel goeds in een periode dat er griep rondwaart (vanaf volgend jaar laat ik me inenten, echt waar). Voorlopig zijn de symptomen (lichte keelpijn, zere rug, stramme spieren) nog beheersbaar, maar ik hoop er echt aan te ontsnappen. Ik heb echt geen tijd om niet aanwezig te mogen zijn op dé plek van mijn geluk: de werkvloer (en, erin getrapt?)

Nee, een grapje te zijner tijd moet kunnen. En om jullie mee te laten delen in mijn plezier heb ik hier nog een gedicht (gisteren eentje van iemand anders en vandaag een kleine haiku (bestaan er ook grote?) dus inhaalbeweging voltrokken)...

levensmuur

aan zijn muur hangen ze
de uitgedroogde trofeeën
van een leven vol passanten
klanten in de grote winkel
van een uitbater in beweging

de schuine invalshoek verdoezelt
hier en daar een flits van
welgevoeligheid, de cameralens
legt niet altijd vast wat moet
en feitelijk toch zo eerlijk

hijzelf staat ernaar te kijken
zakdoek in de hand, notablok ook
naargelang het moment van de week
of niet week genoeg, hij veegt
of hij noteert op eigen ritme

Frans V.

Nog altijd ziek + gedicht

De pret blijft maar duren. Vannacht dan nog amper geslapen, ik voel me nogal zielig. Nipje is heel lief voor me, maar die heeft wel de hele nacht door kunnen slapen. Pfoe. Laat me er eens in zwelgen.

instant ziekte

het moet wel ijlen zijn
beseffen dat er wat nodig en
met gebroken stem verhalen
hoe het eigen lijf onmachtig
hem tijdelijk ontvallen is

als zelfs de plannen opgeborgen
hem alleen maar 's nachts bezoeken
in een wirwar zonder kop of staart
en de minuten langgerekte uren
hem het hoofd op hol te brengen
enkel maar het lijden rekken

de graad van zieligheid
siert hem niet, hij is de baby
die hij ooit al was ontgroeid
en verder dan dat
brengt deze week hem niets

Frans Vlinderman

Grieperig + haiku

Deze Vlinderman merkt dat hij zich niet echt in zijn seizoen bevindt. Belaagd door alle symptomen van een fikse griep (hoofdpijn, neuspijn, nekpijn, rugpijn, longpijn, etc.), met een loopneus om u tegen te zeggen, vind ik het al een hele prestatie mijn pc opgestart te krijgen en wat foto's van gisterenavond te verwerken. Opnieuw houd ik het daarom kort, net zoals met mijn poëzie'tje, beetje geïnspireerd door de dag vandaag, waar de zon mij stralend heeft begroet, maar vergeten te melden is dat het verdorie behoorlijk frisjes is buiten.

verkoudheid (haiku)

felle schittering
gesnotter onder dekens
herfst is aanbeland

Frans V.

grieperig + gedicht

Ik ben te mottig om veel neer te zetten (voel me al heel de dag grieperig en het wordt almaar erger). Dus plaats ik gewoon het voorziene gedicht en ga dan op de zetel hangen.

vooruit

zomaar afwezig hun zon
afgeschermd door de massa
grijs en onbekommerd om zonen
en dochters, die nooit beter wisten
dan dat het eeuwig nachtte
en familie iets
uit verzonnen sprookjes
onaanraakbaar

tot uit een onbekende hoek
twee uitgestoken armen
vreemd en onbevreesd
hen uit de diepte tilden
doof voor het gespartel
van wat verloren leek

tot een klein stukje boven de smog
dat zij zolang voor het leven hielden
hun ogen voorgoed geopend

Frans Vlinderman