Deze blog - op eigen risico reageren

Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.
Posts tonen met het label onbegrip. Alle posts tonen
Posts tonen met het label onbegrip. Alle posts tonen

donderdag 25 juni 2009

Vlinderman en Justitie - huh?


We richten met ons allen te vaak onze pijlen op de boodschapper, ook Bibi bezondigt zich daaraan. Nu, voor Jan met de Pet is het de laatste tijd geen lachertje meer om nog veel geloof te blijven houden in zijn gezagsdragers (die boodschappers, waarvan zonet sprake). Een kleine greep uit het aanbod waarvan we via de immer gulle media zoal mochten smullen:

- twee gastjes steken ander gastje neer en krijgen van jeugdrechter een berisping. Foeifoeifoei.
- een jongeman wordt na een dolle rit gestopt en blijkt drugkoerier. Twee jaar cel, enkel voohechtenis is daarvan effectief.
- drugskoning wordt geklist, bekent de feiten en wordt vervolgens vrijgelaten, omdat er een papiertje niet in orde was.
- bakker eet sneetje brood terwijl hij aan het wachten is om bij groen door te rijden. Hij krijgt een boete voor het niet beheersen van zijn (stilstaande) wagen.
- een paar magistraten eten spaghetti met wat bekenden uit hun onderzoek. Ze hangen nog aan de publieke schandpaal.
- jongeren beroven oud mensje, mensje overlijdt, jongeren thuis.
- dichter maakt ergens ter wereld een gedicht, dichter dood, gedicht overleeft.
- land houdt verkiezingen, land niet akkoord, nieuwe zelfverklaarde regering schiet op alles wat maar muilt. Uiteraard kijkt de wereld toe.
- politieagenten komen ter plaatse bij inbraak in winkel en graaien snel zelf nog wat mee. Van een blaam geen sprake. Case closed before opened.
- Vlinderman verhuist en wil borg terug. Vorige huisbaas houdt hem aan het lijntje. Nog steeds geen borg na 6 maanden. Vlinderman binnenkort voor de rechter wegens decibel teveel bij uitleg vragen aan voormalige huisbaas.

Niemand begrijpt er nog wat van. Het lijkt alsof er sommige (wets)regels (be)staan boven de feiten die ze zouden moeten beoordelen, waardoor er naar hartelust buiten de lijntjes kan gekleurd worden, zolang je de achilleshiel van de hele wetgeving maar kent, daarin bijgestaan door een fijne advocaat, die maar al te graag de hele Belgische Justitie te kakken (vergeef mij de uitdrukking) zet om zijn spitstechnologische vondsten in de kijker te kunnen zetten.

Nochtans bestaan er in het buitenland wetten, die verhinderen dat het rigide toepassen van wetsregels zodanig de wetsorde verstoort dat er straffeloosheid ontstaat. Om dat hier in België te introduceren, zullen de heren politici (wetgevende macht-lakeien, niet te verwarren met voornoemde boodschappers) echter uit een ander vaatje moeten beginnen tappen dan met wie ze de komende legislatuur de lakens zullen delen of met die te splitsen Belgische kieskringluis. Zo komen we zowaar zelfs uit bij wat een vreemde eend in de bijt ooit omschreef als het tonen van vijf minuten politieke moed.

Vind je ook niet, lieverd?

Maak er gerust een stuk of vijfduizend van, Mijne Heren en Dames Van Ver Boven Het Plebs, maar doe iets. Maak dat we terug geloven in onze Justitie en maak dat het geboefte het terug begint te vrezen.

woensdag 9 mei 2007

Geloofsmoord + gedicht

Het drama rond Annick Van Uytsel blijft nog vaak door mijn hoofd spoken, als ik door Nip op dit artikel gewezen wordt. Opnieuw moet liefde wijken voor religie, voor het eigen volk eerst. Opnieuw twee jonge mensen, die durfden dromen om hun verschillende hoekjes heen getroffen in wat hen eigenlijk het liefste is: het leven. Een Vlinderman wordt er stil van. Geen expliciete reclame voor De Muzeval vandaag, slechts een verwijzing ernaar.

Wel een gedicht, opgedragen aan haar, aan haar lef, aan haar familietrouw, aan haar naïeviteit. Net zoals het gedicht.

Du'a Khalil Aswad

zij, de verliefde Yezidische
hij, de Islamitische verleider
van een bijzonder vreemd hart
hem zo graag geschonken met
wat heet een liefdesbekering

in het geheugen de moord
op een aan flarden geschoten brug
van een jongen en een meisje
ergens in een oorlogs Kosovo
waar onbegrip loden kogels braakte
de jeugd kapotgekust uit overtuiging

zij, trouw aan haar familie
hij, trouw aan zijn geliefde
hun werelden trouw aan zichzelf
ten allen tijde, tot elke prijs
rood het verdriet achteraf
de spijt ook, het besef
daarna onder de mat geveegd

zeg ik het hardop
schiet dan maar
ik stop toch nooit
haar lief te hebben

© Frans V.

Blogarchief