begrafenis, verjaardagsfeest + gedicht

Nip en ik zijn net terug van T., waar we voor de laatste maal voor A. bijeen waren. In een welgevulde kerk hebben we met veel vrienden en familie afscheid genomen, terwijl rond die kerk de wekelijkse markt doorging zoals gewoonlijk. Een beetje surreëel, maar hoe logisch ook. Net zo logisch als het feit dat ik me bedacht, bij het zien van de urne vooraan in de kerk, dat op diezelfde plek zo vaak twee mensen plaatsnemen om zich in de echt te laten verbinden. En dan drijven de gedachten steeds verder weg, zou je ook in de vals kunnen verbinden? En hoe verbind je nu eigenlijk? Om uiteindelijk uit te komen op het feit dat het vandaag alweer exact 13 jaar geleden is dat Papa Frans overleed. En dat maart niet zo een goede maand is, vermits ik twee jaar geleden in die periode een dissectie van mijn PICA (voor de nieuwsgierigen onder ons: Posterior Inferior Cerebralis Aorta) mocht ervaren en vorig jaar op mijn verjaardag mijn grootvader Pet mocht ten grave dragen... Maar we drijven af.

Vlinderman viert 35 in Zeezicht (2007)

Over twee weken is het Pasen, maar dat wist u al. Wat u misschien ook weet, is dat Pasen en Vlindermans verjaardag dit jaar bijna samenvallen. Bijna, omdat het maandag 24 maart mijn feestdag is & Paasmaandag (moeten we ook niet gaan werken en zo) en omdat ik zondag 23 maart 2008 daarom opnieuw mijn vrienden en familie wil uitnodigen om een glas op het zoveelste jaar te komen heffen met mij. Ga hier of zeker en vast hier maar eens kijken. Vermits één en ander toen zo goed is meegevallen en het toch wel een unieke bedoening is dat ik in dit leven een 36ste jaarblad mag omslaan, zet ik de deuren voor iedereen die mee wil vieren weer open in café Zeezicht op de Dageraadplaats in Berchem, vanaf 14u00 (plannetje vind je HIER). Laat ons vieren dat de jeugd de Vlinderman nog steeds niet verlaten heeft!

iemand die wil weten

hij hult zich in stilte
deken tegen de regen
van teveel nattigheid
wordt hij opstandig
altijd weer teleurgesteld
met dromen die gaan over
het beste uit iedereen
zomaar in eenieder

zoekt hij antwoorden
verborgen in duizend vragen
maar geen tijd om te zoeken
naar de meest rechte weg
verdwaalt hij zichzelf
als een vallende ster in
zijn komisch kosmisch geheel

misschien dat morgen
misschien ook niet
waarschijnlijk zelfs
neemt hij een biertje
om die dorst te lessen
naar altijd maar meer
naarmate tijd vordert

Frans V.

Zeezicht + gedicht

Een zondag als geen andere, zo zou ik vandaag omschrijven. Na het feestje bij Nips Mama thuis gisteren, met haar Oma en mijn eigen Mama erbij, vandaag een luilekker dagje. We kwamen terug naar 't Stad en Nip wilde graag nog even wat gaan terrassen (je wordt echt maar één maal 21), dus wij voorbij vers geschilde(rde) ramen op weg naar 'ons plein', de Dageraadplaats. Op het terras van Het Zeezicht tot bijzonder leuke onderwerpen gekomen. Maar ik zal zwijgen. Wanneer de tijd daar is, wordt de rest wel openbaar gemaakt...

Nip en Frans V. (Foto © Frans V.)

uit liefde, mijn lief

in mijn armen
ik heb het nog geroepen
in mijn uur van nood
gesmeekt, zelfs gepreveld
toen mijn stem schor
mij ten lange leste verliet
ik stom achterbleef

hier houd ik nu
de leegte bij het hart
vast ik de lange dagen weg
nog wat loze woorden te plengen
meer nog wat kond te doen
in dit heelal zonder

ik kijk naar de tijd die
rimpels trekt door mijn zee
het woelen allengs verdwenen
rest mij nog de eeuwigheid
van een leven zonder jou
adem na adem tot
elke gedachte aan jou
zijn eigen weg is gegaan

tot dan echter
altijd tot dan
zal ik blijven roepen
in mijn armen
en jij mag het horen

© Frans V.

Zeezicht

Nip, Frans & Britt (foto © Frans V.)

Goed verjaard gisteren, vandaag het haar eraf op enkele millimeters na en nu op weg naar Zeezicht, verslagje volgt nog wel ;)

Dat schreef ik gisteren, vandaag kan je bij Nip al een heel fotoverslag gaan nalezen, ik blijf hier nog wel wat mijmeren. Na enkele (of toch bijna) weken geleden het mes van 'vrienden' in mijn rug gekregen te hebben, deed het me deugd dat er nog mensen waren die zonder gezeik en gezever mee wilden komen vieren. Er viel immers geen eer te behalen, geen profijt te doen, geen drankje te verdienen. De mensen die er bij waren, waren erbij voor mij als mens, als vriend. En ik moet zeggen, deugddoender dan gisteren kan ik het niet zo gauw nog vinden. Prachtig!

Van Stanislaus Jaworski gekregen:

35 voor Frans/Kurt

afscheid nemen van een jeugd
terwijl je weet dat je
verjaart dagelijks
totdat de dagen opnieuw
een jaar en zo gaat
dat door: het leven duurt
maar kort en de dood
is van lange stof
geweven en duurzamer

© Stanislaus Jaworski