Deze blog - op eigen risico reageren
Hier deelt Vlinderman af en toe wat gedachten en gedichten.
Terwijl een hoogbejaarde zieligaard zich verder bezighoudt met het geloven van zijn eigen leugens en het via internet verspreiden ervan, heeft Bibi (misschien eindelijk) begrepen dat er met sommige geschifte mensen niet te raisoneren valt: of je daar nu redelijk tegen bent (eerste fase), hem negeert (tweede fase) of hem iets steviger diets maakt wat je van hem denkt en hoe je omgaat met bedreigingen allerhande (laatste fase), het loopt van hem af gelijk olie van een lepel. Je kan dan niet anders doen dan vaststellen dat het toch spijtig is dat zulke mensen zoveel vrijheid kennen. En dan moet je medelijden hebben. Heel veel medelijden, maar je mag niet mede-lijden. Dat doen dergelijke mensen al genoeg en het is voor niets goed. Bij deze begraaf ik Rosseel. Nog niet letterlijk (en mijn handen zullen nooit geen enkele spadesteek in zijn graf kennen), maar wat nog niet is, kan altijd nog komen. Dat is nu net zo typisch aan mensen: ze gaan allemaal dood, of ze nu gezond in 't koppeke zijn of niet. Dus, Rosseel, wauwel maar een eind verder, ik stuur je niets dan medelijden. Het is niet gemakkelijk wanneer een maatschappij je sneller afschrijft dan je zelf rechtvaardig vindt, maar c'est la vie. In jouw geval rechtvaardig, als ik jou zo bezig zie. Op je eigen blog reacties vervalsen en doen alsof het van iemand anders komt. Mensen het recht op een wederwoord weigeren. Persoonlijke gegevens te grabbel gooien. Hm, ik verbeter me: het is niet medelijden, het is minachting. Over tot de orde van de dag. Dat is een volgende schakel in mijn gedichtenreeks, waarin de psychie mijn muze van dienst is geweest.catatonisch - afwezigheid
het ijs deert hem niet
blauw blauw laat het
hem zo koud als het sterven
van een onbeduidende vlo
spreekt hij nimmer van
dag tot dag overdag mag
de wereld zelfs vergaan
want hij weet niet
wie wat te vertellen
en hij vraagt zich af
in de erkers aan zijn geest
wat en of het ooit is geweest
zoals hem nooit werd beloofd
gelooft hij niets
niemand ook
die beter weet
want hij is
ongewoon
Frans V.
Terwijl op een ander niveau de leugens lustig in het rond worden gestrooid door mijn niet aflatende belager en zijn door hemzelf in het leven geroepen anonieme (wat had u gedacht) medestanders, vermoed ik te alhier een lichte stijging van het aantal binnenspringers. Mooi zo, meer mensen die kennis kunnen maken het klootjesvolk.Verder wens ik iedereen hier een nog bijzonder aangename zondag toe, niettegenstaande sommigen hun luttele tanden wel zullen laten knarsen bij de vaststelling dat hun bedreigingen geen enkel nut blijken te hebben. Integendeel, in de aan hen gerichte mail zullen ze lezen waar het op slaat, mocht er ooit een gevolg worden gegeven aan een bezoek dat niet gevraagd noch gewenst is. Gewaarschuwde mensen en zo. Het zal ze leren mij en Nip te blijven beledigen én dan nog schaamteloos het één en ander te eisen. En och, ik weet wel dat ik me nu absoluut verlaag tot een niveau dat niet het mijne is, maar het is wel eens leuk om de vormelijkheden te verlaten, de simpele mens in mij te bevrijden van alle complicaties zoals andere wang toe keren en zo. Als iemand de simpele mens in mij een oplawaai verkoopt, kan die iemand geheid een lap terug krijgen. Zonder nadenken en frontaal.suïcidaal - levensspiraal
telkens hij springt
van het hoogste gebouw
voelt hij het tintelen
snel bloed door aderen
bij ieder schot door zijn hoofd
als gloeiend lood doet gillen
herinneringen versmelten tot
één brij van vergetelheid
en soms, als pillen en drank
in een heftige omhelzing hem nemen
meevoeren naar zwarte poelen waarin
gezwommen noch gedreven wordt
voelt hij zich eindelijk
tot dat echte leven komen
virale en anale en orale
bevrediging van zijn driften
verlangt hij soms toch
naar alweer een morgen
Frans V.
Even een oude serie gedichten vanonder het stof gehaald, om niet te hoeven bloggen. Ik draag de reeks op aan iedereen die vergeten is op tijd zijn pilletjes in te nemen en daarmee andere mensen schaadt.
Wie zich hierin niet geroepen voelt, kan nog altijd gewoon het gedicht an sich lezen.
De reeks schreef ik de eerste helft van 2005 en behandelt een aantal psychiatrische aandoeningen. Het is geen handleiding tot iets, maar een beschouwing, zoals Vlinderman er zovele heeft geschreven.Verder gaan Nip en ik samen later op de avond naar de bundelvoorstelling van Frank De Vos, die zijn debuut maakt via Berghmans Uitgevers. In omstandigheden heet de gedichtenbundel en we zullen graag deze eerstgeborene zien voorgesteld worden aan de wereld.gekverklaring - proloog
de muren sturen
hem boodschappen
doen, doodt en verderf
onder bakstenen gewelf
zal stof doen opwaaien
hij verstopt zijn oren
rond verkleumde vingers
sommige woorden kunnen moorden
als men maar genoeg luistert
huivert een klein geweten
versleten van het zuchten
starre ogen schitteren
zielloos bleek gelaat
omkranst een besluit
dat bestaat zonder
hoorbaar geluid
Frans V.
Mijn allerliefste eega vind dat ik niet moet sluiten en dat ik niet het meest verstandige heb gepost in onderstaand bericht. Zou de belager en idioot van dienst Eric Rosseel dat ook vinden??? Vergeef me mijn uithaal, maar na maanden beledigingen aan mijn en ons adres volstaat het wel met 'mijnheer' Rosseel. Hij zijn plaats onder de zon, welk ik niet betwist, maar ook wij en ik dat van ons/mij. Het net is er voor iedereen, toch?
En zo laat een Vlinderman zich toch opnaaien door een rosse eel. Pfioew.
Sommige dagen... Dit was een sommige dag. En meer wil ik er niet over kwijt. Behalve dat ik nu absoluut niet aan het leren schilderen ben - anders zou ik dit niet kunnen komen plaatsen - maar wel mijn vrouw beter aan het leren kennen. Dat is natuurlijk ook belangrijk in het leven, niet? Veel beter dan weer maar gewoon de routine afhaspelen en hopen dat de zon morgen weer wat meer gaat schijnen, ook al zegt elk weerbericht dat het gaat pijpestelenregenen...Deze blog gaat na aanhoudende en uiterst beledigende - maar niet langer gepubliceerde (kopij op aanvraag) - belaging van een idioot op slot. De trouwe bezoekers kunnen zich wenden tot dezelfde idioot om hun gram te halen maar zullen eerstdaags verwittigd worden van het nieuwe blogadres, vermits ik diezelfde idioot niet het plezier gun mij mijn contact met u te onthouden. Het was zoals het was hier en het zal niet anders zijn elders, dus geen zorgen. Alleen wil ik de idioot daar niet meer bij.
Bevrijd spoed ik mij naar mijn gezellin, niet om haar volgens de idioot 'te verkrachten', maar om haar te beminnen in de wetenschap dat het spoedig over zal zijn...
Wie de lul van het jaar van het bloggen wil lezen, kan terecht op volgende link. Geef hem allemaal een dikke knuffel, de vent ziet ze vliegen van hier tot in Tokyo en verdient toch minstens één iemand die hem kan vergeven voor het feit dat hij ademt en daardoor de kracht vindt andere mensen af te zeiken. Allen daarheen dus en knuffelen maar. Tipje: doe het anoniem, want een vriendelijk gebaar in die richting ontaardt al eens in bedreigingen allerhande. Met sommige doctor-psychologen in dit land moet je al voorzichtig zijn, het is maar dat u het weet.
Eén en ander is hier sedert vorige week misgelopen. Met maar weinig zin voor kritische beschouwing trok vorige week dinsdag uw Vlinderman ten strijde tegen een collega-dichter, die bloggewijs in weinig verhullende woorden zijn (toch wel behoorlijk negatieve) mening over De Muzeval de wereld had kond gedaan. Tot zover alles normaal, want wat doen bloggers als ze aan het bloggen zijn doorgaans? Juist, posten en lezen, eventueel reacties plaatsen en verder lezen. Energie uitwisselen, zo u wil. Soit. Nog voor ik goed en wel besefte wat er aan de hand was, doken op deze Vlinderiaanse blog ineens op woensdag eerder hatelijke opmerkingen op als reactie, veilig genoeg anoniem gepost. En daar ging ene Vlinderman nogal kort door de bocht. Zonder boe of ba ging hij na waar er de laatste tijd wat fout kon gelopen zijn en bleef hij hikken op zijn protestgedicht op de blog van die collega-dichter. Na er even langs gelopen te zijn, ook vastgesteld dat de hatelijke woorden bijna letterlijk daar terug te vinden waren. Conclusie: de anonieme blogger was dezelfde als die collega-dichter, ook al kon eender wie die woorden daar gaan halen. Zonder al te veel reflectie vorige woensdag een blogbijdrage geplaatst daarover en toen was het hek helemaal van de dam: anonieme scheldproza om u tegen te zeggen. En zonder enig spoor van bewijs heb ik uiteindelijk iemand beschuldigd een onmens te zijn, nadat hij natuurlijk, zij het nogal grof gebekt, zijn onschuld was komen uitschreeuwen.Bij deze voel ik me niet te groot of te klein - eerder juist genoeg - mens om hier publiekelijk mijn verontschuldigingen daarvoor aan te bieden, aan die collega-dichter en ook aan u, die er ongetwijfeld in meegezogen bent geworden. En ik wil u één van mijn favorite quotes in deze niet onthouden: 'Assumption is the mother of all fuckups'. Voor vertaling Googelt u maar een eindje verder. Het is in ieder geval een stelregel waar ik me beter onmiddellijk aan had gehouden. Soit, mea culpa dus. Het internet is een te gevaarlijke plaats om zomaar iemand zonder 100% zekerheid aan de schandpaal te nagelen. Dat wreekt zich onvoorstelbaar snel.Wat mij betreft kunnen we hier binnenkort terug de draad opnemen waar ik hem vorige week laten vallen heb. Met hier en daar een beschouwing over het tweede jaar politieke carnaval bijvoorbeeld. Of met een kersvers impressiegedicht. Over wassalons en metroslapers, zowaar twee quasi-constanten in mijn leven. En met trouwen, waarom ook niet. Het komt eraan en sneller dan gedacht...
