Miss Jackie T + gedicht

Morgenavond is het weer Gastvrij Podium in Wijnegem, maar vanavond zit ik nog knusjes thuis. Nu ja, knusjes, het is Ladies Night in Metropolis en mijn Nipje en Schone Moeder Lenie zijn er met hun tweetjes op uit getrokken. Ik blijf hier, alhoewel iets masculin in mezelf vorige week nog gezworen had op zoek te gaan naar een kroeg met een biljart. Wat zou het, 't is dinsdagavond en dan is er van enig gezapig doorzakken met op de achtergrond het getik van een stel ballen toch geen sprake. Nee, laat de dames hun avond maar houden, ik verdedig het fort hier wel, samen met alwéér een krolse Miss Jackie T. Wat dat trouwens met die poes van ons is, we geraken er maar niet wijs uit. Normaal gezien worden katten toch maar tweemaal per jaar loops, niet? Wel, Miss Jackie T denkt daar overduidelijk anders over. Al zou ik het niet denken durven noemen, vermits dat beest weer niet weet welke schoen eerst te berijden...

krolse genoegens

ze sleept zich steels
door de gangen van het huis
haar kruis trillen gericht
op waar de lust verborgen
haar dierlijke genoegens weet
te sussen met onbeweeglijkheid

haar laag gemauw vergezelt
bronstige klauwen in knieën
enkels en af en toe een pols
van een onoplettend mederesident
in het paleis waar het alle dagen
zomaar in de lucht heet hangen

in haar groene ogen speelt
het vuur dat brandt maar
ongeblust zal blijven
ook achteraf geen katers
blazen baasjes opgelucht

Frans V.

Miss Jackie T + gedicht

Temidden de feestjes kom ik jullie hier nog wat vertellen over bronstige poesjes en gouden nominaties. First things first. Miss Jackie T staat zo bronstig dat ze het ondertussen aanlegt met alles dat haar voldoening zou kunnen geven in haar verhitte toestand: pennenpotjes, de krant, Vlinderman- en Nipbenen, de grond, de muren, de lucht, ons stemgeluid, een stapeltje cd's, schoenen, enfin, niets is veilig voor haar krols gemauw en gewrijf. Helaas voor ons vindt ze geen bevrediging in dat alles, waardoor het geluid in ons appartement voorlopig beheerst blijft door PRRRRRR en MIAaaAAAAUUUuuuuoOOOoooooOOOoooooOW...

Miss Jackie T in juli 2006, amper 6 weken oud (en niet krols)

De gouden nominatie dan. Het is al jaren de gewoonte dat tijdens het personeelsfeest iedere afdeling een kandidaat naar voren schuift om de prijs van het Gouden Elegastje in ontvangst te nemen. Hiermee wordt dan iemand in de kijker geplaatst, die zich het afgelopen jaar bovengemiddeld verdienstelijk heeft gemaakt. Zoveel afdelingen, zoveel nominaties, die gaan dan allemaal in de hoed en de (on)schuldige hand van onze algemene directeur doet dan de rest. Uw Vlinderman is niet uit de hoed geraakt, maar wél erin, en dát is nu eens een opsteker van formaat. Het was geen gemakkelijk jaar (en de komende jaren worden dat volgens mij al evenmin), maar dit geeft dus weer wat zuurstof om verder te gaan.

Nu moet ik nog wat gaan inpakken en was verzamelen, om strakjes naar Schone Moeder te gaan proosten op het nieuwe jaar. Of op wat er nog van rest, amper een kleine elf maanden te gaan en dan is het weer aftellen. Hoezo, het leven gaat zijn gangetje? Het gaat er met een rotvaart vandoor, ja!

openingsdans

als een koele rilling
over een verhitte rug
een lichte avondbries
doorheen een augustusnacht
vielen de woorden op hun plek
op een bed van tinteling
om na jaren tot rust te komen

hangen ze in elkanders armen
hun ogen zachtrood omrand
omgeven door gedeeld gevoel
dat alles gewoon is, goed is
zoals het niet anders kan
noch mag, ze hebben gevonden
wat ze niet verwacht hadden
die dag zo lang geleden

het paar op de dansvloer
draalt wat, draait niet
maar stralen doet het wel
als een samengestelde supernova
ontstaan uit een big bang
van ja, ja, ja en nog eens ja

Frans V.