Oorlog, waar?

Vlinderman heeft altijd geleefd tegen meer dan honderd per uur, heeft geblogd ook tegen meer dan teveel. Vlinderman heeft opgeroepen om van deze duizendste bijdrage er eentje van jullie van te maken, maar het was jullie al gelijk. Wel, het is Vlinderman ook al gelijk. Net terug van Wijnegem Gastvrij Podium kan ik alleen maar vaststellen dat er weinig volk te bewegen valt voor een streepje poëzie in het dagdagelijkse leven. Dus geef ik jullie mijn laatst geschreven, nogal stevige dichtsel te lezen. Smakelijk of zoiets. En morgen doen we weer wat anders. Als Ghaza & Israël het tenminste zullen toelaten, want met hun 'gestoei' wordt het stilaan moeilijk een volgende wereldoorlog te vermijden...

gruwelman

wat uit haar dijen kwam gekropen
heeft nooit een naam gekregen
dan slechts een voetnoot vakkundig
klein onleesbaar weggeletterd
onder een nooit te lezen tekst

over liefde werd er niet gesproken
hij kende haar niet kende hem niet
buiten zinnen zomaar de daad gesteld
en nog ferm mee zingen met het koor
als de prima donna's die ze waren
zonder baard in de keel of borsten
die naam al enigszins waard

in de annalen staat 't geschreven
't loos verhaal van oudermoord
Godgevrees en zelfverminking
zoals het vlees toen werd versneden
om toch maar even werkelijk bemind
geweten in 't verwensen
van wat die twee dan toch nog
zomaar even kruipen leerden

Frans V.

Gedachtenflard over kindsoldaten

Vandaag gelezen dat ze in Congo de losgelaten kindsoldaten gewoon voor minstens de helft weer inlijven nadien. Dat is dan de vaststelling van de eeuw, waar elke normaal denkende mens al lang van uit ging. Een beetje verder stond er nog dat ze die (opnieuw) ingelijfde kinderen dus niet willen laten gaan. Ik citeer: 'Ze doden en martelen hen'. Ondanks het onderwerp moest ik toch even idioot denken 'dan hoop ik dat het in die volgorde gebeurt' om vervolgens mij met een virtuele draai tegen mijn al even virtuele oren tot de orde te meppen.

De ontelbare campagnes tegen deze misbruiken ten spijt van zowat de hele geïnteresseerde wereld, blijven die gasten ginderachter hun eigen toekomst op het spel zetten door hun kinderen, hun jeugd, hun latere natie over te leveren aan de gruwel van de smerigste oorlog der oorlogen: die tegen je eigen landgenoten. En dan wil je nog niet weten wat ze daar allemaal uitvreten met de vrouwen van 'de vijand'. Zo heel af en toe krijg je als Westerling nog eens een beklijvende documentaire te zien, daags voordat je weer je winkelkarretje moet gaan vullen voor het resterende stuk van de week, en dan vloek je nog eens. Het is hier ten huize Vlinderman niet anders.

De ellende komt en gaat in golven via het gedrukte, het digitale, het analoge, het gesproken kanaal, en telkens bruist weer de verontwaardiging in alle hevigheid naar boven. En het gevoel er zelf niet al te veel aan te kunnen veranderen. Tesamen met het besef dat anderen dat ook zo ervaren en dat die groep elke dag nog groeit, sneller dan het slinkende groepje idealisten die er daadwerkelijk wat aan gaan doen. Ter plaatse, met gevaar voor eigen leven, en volgens mij met een stevige portie verachting voor wie niets doet en hier blijft rondhangen in zijn naaintoefaaif.

Verandert er hier bij mij nog iets? Het is een vraag waar ik nog even mee bezig moet zijn voor ik nog maar aan een antwoord wil beginnen denken. Omdat het zo een lastige is... En het ook gemakkelijker is me druk te maken over een journalist/reporter/stukjesschrijver die er weer eens niet echt veel van bakt.

Pom Wolff gastheer

Voor een nieuw gedicht van deze Vlinderman moet je vandaag bij Pom zijn. Deze avond is het Nacht van de Censuur en ik heb daar een gelegenheidsgedicht op geschreven. En af en toe wil ik dan eens ergens iets exclusief plaatsen. In dit geval dus bij Pom Wolff. Dat is trouwens een site die ook altijd wel opnieuw bijzonder verrassend uit de hoek komt. Boeiend dus voor wie elke dag wat anders wil tussen zijn digitale broodje. Wie trouwens meer voor de horror is, verwijs ik naar Nips nieuwe webhuis, voor een sneetje onvervalste gruwel uit Tsjechië.

Nip en Bibi vertrekken zodadelijk, zoals ik gisteren al wist te melden, naar Hoboken. Maar eerst nog even shoppen bij een enveloppenwinkel. Uitnodigingen voor een stevig feestje verstuur je immers best in een degelijke omslag. En stel je voor dat alles klaar is en je beseft dat er nog geen verpakkingsmateriaal is voorzien... Dat kan dus niet, eh. Vandaar maar een korte bijdrage, misschien dat er laat deze avond nog wat anders van komt, al zal de tijd me daarvoor waarschijnlijk wel ontbreken. Drukke weekendjes, we kennen er hier wel wat van. En dan moet ik nog ergens de tijd vinden om een degelijke autoverzekeringspolis op de kop te tikken...